เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ ผู้คนจะเป็นอย่างไร
เหน็ดเหนื่อยจากงาน ของวันวานได้พักผ่อน กันบ้างไหม ...

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ ผู้คนยังคงวุ่นวาย
เวียนว่ายอยู่บนทางเพื่อหาเก็บ หากิน

* ฉันอยากให้เขาทุกคน มีเวลาพูดถึงชีวิต
ฉันอยากให้เขาทุกคน มีเวลาพูดถึงความงาม
ฉันอยากให้เขาทุกคน มีเวลาพูดถึงโลกที่เขายืนอยู่ ในเช้าวันนี้

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ หนทางยังมีอีกไกล
ห่วงแต่ดวงใจ ของคนใด ถึงคราวจะสูญหาย

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ หันมองแลดูรอบกาย
เจอรอยยิ้มหัวใจใคร หล่น บนพื้นดิน

(ซ้ำ *)

เพลง ฝนแรก
ศิลปิน เอี้ยว ณ ปานนั้น
บทกวีจาก จิระนันท์ พิตรปรีชา
ขับร้อง วารุ วรภณ

ฝนแรกเดือนพฤษภา รินสายมาเป็นสีแดง
ฝนเหล็กอันรุนแรง ทะลวงร่างเลือดพร่างพราว

หลั่งนองท้องถนน เป็นสายชลอันขื่นคาว
แหลกร่วงกี่ดวงดาว และแหลกร้าวกี่ดวงใจ

* บาดแผลของแผ่นดิน มิรู้สิ้นเมื่อวันใด
อำนาจทมิฬใคร ทมึนฆ่าประชาชน

เลือดสู้จะสืบสาย ความตายจะปลุกคน
วิญญาณจะทานทน พิทักษ์เทิด ประชาธรรม

ฝนแรกแทรกดินหาย ฝากความหมายความทรงจำ
ฝากดินให้ชุ่มดำ เลี้ยงพืชกล้า ประชาธิปไตย

เจ้าพระยา เจ้าพระยา เจ้าพระยาเจ้าเอ๋ย
ปิงและวังไหลมา ยมและน่านไหลซ้ำ ย้ำถึงความยิ่งใหญ่

จันทร์โน้มแรง แม่น้ำไหว ไหลรับรู้เรื่องราวผู้คน
ดังมิ่งมิตรไมตรี มีในทุกแห่งหน ทุกๆ คนหลากหลาย

* แค่ใจคนเสียสูญ เราก็ต้องสูญเสีย แม่น้ำสายใหญ่
ใครพอมีความรัก แบ่งบ้างได้ไหม ละลายลงแม่น้ำ

น้ำระเหย ล่องลอย ล่องลอย อิงยอดดอยแนวไพร
น้ำทุกหยดล้วนมีความหมาย รวมเป็นแม่น้ำใหญ่

เจ้าพระยา เจ้าพระยา เจ้าพระยาเปลี่ยนสี
ผ่านมาหลายร้อยราตรี ข้ามคืนนี้เจ้าจะมีสีใด

หากคืนวันที่ผ่านพ้นมานั้นเป็นดั่งฝันร้าย
แหลกกระจายเราจะหวังใครนั้นมาแต่งเติม
ให้ร้ายนั้นคลาย...สลายคืนกลับดี

หากเรามีแรงอยู่ก็ไปคล้องใจดั่งคืนนั้น
อยู่รวมกันจนกว่าฟ้าสีทองทอประกาย
ยามอ่อนเพลียใจ...จะได้เพิ่มเติมทดแทน

* ให้ใจถึงใจ...ชีวิตถึงชีวิต...
ให้รักนำทางเราไป แม้ใจเปลี่ยวเหงา (*)

หากเวลากับความเป็นไปนั้นคอยจะรุมเร้า
ฉุดใจเราไปจากสัญญาที่มีต่อกัน
ทั้งและเธอ...ใครเผลอคอยตักเตือน

หากวันใดเธอเกิดพลั้งใจหลงไปกับฝันร้าย
จิตวิญญาณ ใจกับร่างกายไร้ความผูกพัน
เพียงกลับคืนมา...ดีร้ายเรายังมีกัน (*)

ฮูว์………………….ฮูว์

คุณว่างพอหรือเปล่า คิดอะไรอยู่เร๊อะเปล่า
คุยเรื่องความว่างเปล่า กันหน่อยมั๊ย

คุณรู้ดีใช่เร๊อะเปล่า เกิดและตายตัวเปล่า
ลมหายใจสั้นยาว ถ้าถึงคราวก็ไม่แคล้ว

ใครฝากจิตใจ มาจกที่แดนไกล
ดินน้ำลมไฟ เติมใส่เอาไว้ คอยหยิบใช้ดีดี

น้ำว่าไฟว่างเปล่า ดินว่าดาวว่างเปล่า
ลมว่าฟ้าก็ว่างเปล่า มานานแล้ว

สื่อสัมพันธ์วุ่นวาย ธรรมชาติวุ่นวาย
คนคือผู้ทำลาย เอาแต่ได้มากไปแล้ว

ก็อยากจะได้ความสบาย ธรรมชาติจึงหดหาย
อุตส่าห์ฉลาดซะแทบตาย สุดท้ายก็กลับบ้านเก่า

แต่โลกอยู่ยาว กว่าเรามากมาย
อย่าเอาแต่ได้ ชีวิตมันของชั่วคราว

โลกคือความว่างเปล่า คนก็ความว่างเปล่า
เป็นตายในความว่างเปล่า กันอยู่แล้ว

อย่าให้ความว่างเปล่า ทำให้ใจกลวงเปล่า
หากต้องตายไปเปล่าเปล่า โลกคงเหงาเศร้ากว่านี้

ฮูว์…………………..ฮูว์