ตะวันทอแสง...
ค่ำคืนแม้ยาวนาน แต่มันจะผ่านไป
เมื่อวานฟ้าสดใส วันนี้กลับหมองหม่น

ตะวัน... ทอแสง...
ให้เราตื่นจากการหลับไหล

ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่
ด้วยความหวัง ด้วยพลัง

ดับคลายทุกข์ในใจ ให้น้อยลงอีกวัน
อย่าให้ความทุกข์บีบคั้น ชีวิตจะมืดมัว

ตะวัน...ทอแสง...
ให้เราตื่นจากการหลับไหล

ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่ ด้วยความหวัง ด้วยพลัง
ใจต่อใจให้แสงสว่าง แห่งธรรมนำไป

ความสุขมี เพราะเราเข้าใจ
เรียนรู้ได้จากความทุกข์

ตะวันทอแสง... ให้เราตื่นจากการหลับไหล
ตะวันทอแสง... ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่
ตะวันทอแสง... ด้วยความหวัง ด้วยพลัง
ตะวันทอแสง...

ฟูมฟายอยู่ในความคิด กันเรื่องราวที่ผ่านไป
งมงายอยู่ในความหวัง ที่ยังมาไม่ถึง

กระวนกระวาย จะเป็นจะตาย เมื่อชีวิตถูกความคิดครอบงำ
บดบังจิตใจ ให้มัวหม่นคล้ำ ทำให้เราไม่อยู่กับความจริง

หยุดคิดด้วยการตื่นรู้กับความรู้สึก เคลื่อนไหวของร่างกาย
หยุดคิดด้วยการตื่นรู้กับการดักจับ ความคิดที่ผุดพราย

ด้วยความตั้งใจ ด้วยใจมั่นคง

บางทีอาจเป็นทางนี้ที่จะพาเราเปลี่ยนไป
ใจเรากลับผ่องใส ไม่ยึดติดสิ่งใด

ไม่มีเมื่อวาน ไม่มีพรุ่งนี้ ตอนนี้เดี๋ยวนี้คือความจริง
ไม่เติมไม่ตาม ไม่จำไม่คิด ปล่อยชีวิตให้อยู่กับความจริง... หยุดคิด

ลมพัดใบไม้ไหว ใจของเรานั่นแหละ สั่นไหว
ชงน้ำชาก็ล้น ยังยึดมั่นตัวตน ขนาดนั้น

ไม้ท่อนนี้ยาวเกินไปหากต้องการมันสั้นกว่านั้น
ไม้ท่อนนั้นสั้นเกินไปหากต้องการมันยาวกว่านี้

ใจก็เป็นอย่างนั้น เดี๋ยวก็เป็นอย่างนี้
เทียนสวยหลากสี แต่แสงเทียนมีแสงเดียวเท่านั้น

ใจหนอ จิตนั้น เกิดแล้วพลันตั้งอยู่... ดับไป
พระอุ้มสีกาคนหนึ่งผ่านน้ำโคลนในวันฉ่ำฝน

ไม่สนสายตาผู้คนผิดวินัยเณรจึงเอ่ยถาม
เราปล่อยวางหล่อนแล้ว... หรือเณรยังไม่วาง(เณรเจ้ายังไม่วาง)