จากวันถึงวัน ที่ผันแปรเปลี่ยน
นั่งมองแสงเทียน หรี่น้อยอ่อนแสง

สาดส่องให้ใจ หวั่นไหวเปลี่ยนแปลง
กุหลาบสีแดง………ของใครเหี่ยวเฉา

จากวันนั้นมา ดวงตาสวยผ่อง
ดูการจ้องมองคล้ายคำเอ่ยลา

ประกายแสงเทียน เวียนวับจับตา
เกิดเงาทาบทา บุปผาสีแดง

* อ่อนแสง แล้วเทียนเจ้าเอย
อย่าเย้ยคนที่เปลี่ยวเหงา

นั่นดาวราตรีรุมเร้า นั้นก็เงาคนที่จากไกล
อ่อนแสงแล้วใจข้าเอย ไม่เคยคิดสุดสัมพันธ์

ดอกไม้ราตรีคืนวัน ไม่มีใจ(ใคร) ใครไม่มี

(ซ้ำ * )

ในเมืองที่กว้างใหญ่ มีคนมากมายเท่าไหร่
แอบทุกข์กาย แอบทุกข์ใจ

ซุกซ่อนความรู้สึกร้าวลึกไว้ในอารมณ์
หลบสังคม หลบซ่อนใคร ...

เอาความโง่เขลา ระบายออก ตัดพ้อความใฝ่ฝัน
กรอกน้ำจันท์ กอดน้ำใจ

ใครคิดถึงเธออยู่ เธอคิดถึงใครเล่า
จึงแบกเอา ความเศร้าไว้ในใจ

ทรงทรุดและซวนเซ หันเหระเนระนาด
สาแก่ใจ สาแก่ใจ

ออกไปเหยียบภูเขา ทะเลหมอก กรีดร้องก้องแผ่นฟ้า
ฟ้องดอกหญ้า ดาวและดิน

* บอกเล่าความทุกข์ ให้กับสายน้ำ
เธอเสียน้ำตา ให้ความรักได้

แต่ทางชีวิต ที่ใจใฝ่ฝัน นั้นมันสำคัญ
กว่าหยดน้ำตา

(ซ้ำ *)

จะกินอะไรไม่สน บินวนอยู่บนท้องฟ้า
มีเพียงเวลาอยู่เหนือทะเล
ด้วยความเร็ว แรง และสง่า ...

เจ้านางนวลปีกงาม ตัดแผ่นฟ้า
สาดดวงตา ทายท้า กระแสลม

* บิน…บินให้เร็วเท่าความคิด
บิน…จากกฏเกณฑ์ที่จำเจ

สติปัญญาเท่านั้นสมควรต่อการรับรู้
นางนวลบินดูอุทิศใจกาย มองฟ้างาม
ไกลและกระจ่าง

จากอารมณ์ติดอัตตา ไม่เดียงสา
เกิดปัญญา โจนาธานเจ้านางนวล

(ซ้ำ *)