ผูกดวงใจดวงน้อย เรียงร้อยเป็นสาย ในคืนฟ้าหม่น
ร้างห่างผู้คน บนหนทางเปลี่ยว เหลียวหาใครไม่มี

ร่วมแรงร่วมใจ เบิกฟ้าวันใหม่ ศรัทธาเสรี
แสงแห่งระวี เชิดชีวีสูงค่า ท้าทายอธรรม

แม้ยังยาวนาน อีกนาน และอีกนาน
มีเสียงเพลงขับขาน ขับขาน ด้วยจิตที่ร้าวราน จะฝ่าผองภัย

ผูกดวงใจด้วยใจ ดังรุ้งสดใส หลากสีทอกันมา
ย้ำความสัมพันธ์ มั่นในศรัทธา ก้าวมาร่วมกัน (*)

ฮูว์………………….ฮูว์

คุณว่างพอหรือเปล่า คิดอะไรอยู่เร๊อะเปล่า
คุยเรื่องความว่างเปล่า กันหน่อยมั๊ย

คุณรู้ดีใช่เร๊อะเปล่า เกิดและตายตัวเปล่า
ลมหายใจสั้นยาว ถ้าถึงคราวก็ไม่แคล้ว

ใครฝากจิตใจ มาจกที่แดนไกล
ดินน้ำลมไฟ เติมใส่เอาไว้ คอยหยิบใช้ดีดี

น้ำว่าไฟว่างเปล่า ดินว่าดาวว่างเปล่า
ลมว่าฟ้าก็ว่างเปล่า มานานแล้ว

สื่อสัมพันธ์วุ่นวาย ธรรมชาติวุ่นวาย
คนคือผู้ทำลาย เอาแต่ได้มากไปแล้ว

ก็อยากจะได้ความสบาย ธรรมชาติจึงหดหาย
อุตส่าห์ฉลาดซะแทบตาย สุดท้ายก็กลับบ้านเก่า

แต่โลกอยู่ยาว กว่าเรามากมาย
อย่าเอาแต่ได้ ชีวิตมันของชั่วคราว

โลกคือความว่างเปล่า คนก็ความว่างเปล่า
เป็นตายในความว่างเปล่า กันอยู่แล้ว

อย่าให้ความว่างเปล่า ทำให้ใจกลวงเปล่า
หากต้องตายไปเปล่าเปล่า โลกคงเหงาเศร้ากว่านี้

ฮูว์…………………..ฮูว์

เพลง ฝนแรก
ศิลปิน เอี้ยว ณ ปานนั้น
บทกวีจาก จิระนันท์ พิตรปรีชา
ขับร้อง วารุ วรภณ

ฝนแรกเดือนพฤษภา รินสายมาเป็นสีแดง
ฝนเหล็กอันรุนแรง ทะลวงร่างเลือดพร่างพราว

หลั่งนองท้องถนน เป็นสายชลอันขื่นคาว
แหลกร่วงกี่ดวงดาว และแหลกร้าวกี่ดวงใจ

* บาดแผลของแผ่นดิน มิรู้สิ้นเมื่อวันใด
อำนาจทมิฬใคร ทมึนฆ่าประชาชน

เลือดสู้จะสืบสาย ความตายจะปลุกคน
วิญญาณจะทานทน พิทักษ์เทิด ประชาธรรม

ฝนแรกแทรกดินหาย ฝากความหมายความทรงจำ
ฝากดินให้ชุ่มดำ เลี้ยงพืชกล้า ประชาธิปไตย