จากวันถึงวัน ที่ผันแปรเปลี่ยน
นั่งมองแสงเทียน หรี่น้อยอ่อนแสง

สาดส่องให้ใจ หวั่นไหวเปลี่ยนแปลง
กุหลาบสีแดง………ของใครเหี่ยวเฉา

จากวันนั้นมา ดวงตาสวยผ่อง
ดูการจ้องมองคล้ายคำเอ่ยลา

ประกายแสงเทียน เวียนวับจับตา
เกิดเงาทาบทา บุปผาสีแดง

* อ่อนแสง แล้วเทียนเจ้าเอย
อย่าเย้ยคนที่เปลี่ยวเหงา

นั่นดาวราตรีรุมเร้า นั้นก็เงาคนที่จากไกล
อ่อนแสงแล้วใจข้าเอย ไม่เคยคิดสุดสัมพันธ์

ดอกไม้ราตรีคืนวัน ไม่มีใจ(ใคร) ใครไม่มี

(ซ้ำ * )