ในเมืองที่กว้างใหญ่ มีคนมากมายเท่าไหร่
แอบทุกข์กาย แอบทุกข์ใจ

ซุกซ่อนความรู้สึกร้าวลึกไว้ในอารมณ์
หลบสังคม หลบซ่อนใคร ...

เอาความโง่เขลา ระบายออก ตัดพ้อความใฝ่ฝัน
กรอกน้ำจันท์ กอดน้ำใจ

ใครคิดถึงเธออยู่ เธอคิดถึงใครเล่า
จึงแบกเอา ความเศร้าไว้ในใจ

ทรงทรุดและซวนเซ หันเหระเนระนาด
สาแก่ใจ สาแก่ใจ

ออกไปเหยียบภูเขา ทะเลหมอก กรีดร้องก้องแผ่นฟ้า
ฟ้องดอกหญ้า ดาวและดิน

* บอกเล่าความทุกข์ ให้กับสายน้ำ
เธอเสียน้ำตา ให้ความรักได้

แต่ทางชีวิต ที่ใจใฝ่ฝัน นั้นมันสำคัญ
กว่าหยดน้ำตา

(ซ้ำ *)

เด็กเด็ดดวงอาทิตย์มาโยนเล่น เป่าพระจันทร์ตกน้ำ
บอกเมฆาเมฆขาวที่ลอยเลื่อน เป็นเพื่อนเพื่อนสำลี
ฉีกกระดาษเสร็จแล้วเอามาต่อ บอกมังกรส่ายหัว
ขีดกำแพงฝาห้องเสียจนทั่ว เป็นช้างม้าสิงโต

โตเจ้าจะโตต้องเติบโตในไม่ช้า จินตนาการระวังหาย
เป็นผู้ใหญ่อยู่ในเหตุผลมากมาย ไร้ความฝันเพริดพรายดังเด็กน้อย

เขี่ยกระจุยคุ้ยของไม่ยอมหยุด เหนื่อยตามเก็บไม่ไหว
ดุหน่อยนึงหนูน้อยก็ร้องไห้ อ้อนความรักจากแม่ทุกที
อย่ากดนำบังคับให้เขียนอ่าน ป่านวัยเยาว์จะขาดผล็อย
โลกจะกลมเหมือนส้มรสอร่อย เลี้ยงวายร้ายตัวน้อยให้ดี

โลกจะกลมเหมือนส้มรสอร่อย เลี้ยงวายร้ายตัวน้อยให้ดี