ลมพัดใบไม้ไหว ใจของเรานั่นแหละ สั่นไหว
ชงน้ำชาก็ล้น ยังยึดมั่นตัวตน ขนาดนั้น

ไม้ท่อนนี้ยาวเกินไปหากต้องการมันสั้นกว่านั้น
ไม้ท่อนนั้นสั้นเกินไปหากต้องการมันยาวกว่านี้

ใจก็เป็นอย่างนั้น เดี๋ยวก็เป็นอย่างนี้
เทียนสวยหลากสี แต่แสงเทียนมีแสงเดียวเท่านั้น

ใจหนอ จิตนั้น เกิดแล้วพลันตั้งอยู่... ดับไป
พระอุ้มสีกาคนหนึ่งผ่านน้ำโคลนในวันฉ่ำฝน

ไม่สนสายตาผู้คนผิดวินัยเณรจึงเอ่ยถาม
เราปล่อยวางหล่อนแล้ว... หรือเณรยังไม่วาง(เณรเจ้ายังไม่วาง)