ไป ไป ตามหนทางไกล ฝัน ฝัน ไม่เลยไปจนไกล แค่ใจความรู้สึกหยั่งถึง
กับใจที่คิดคำนึง ให้ถึงซึ่งความทรงจำ ใช้คืนค่ำดั่งคำย้ำเตือน

ตามสองข้างทางพฤกษายังเป็นเพื่อน
เรไรเยี่ยมเยือน เจ้าเพื่อนเอ๋ย
อาจจะได้ฝันไกลหรือได้เพียงฝันเฟื่อง เป็นเรื่องของใจ ตัวเอง

แด่ดวงใจท่องไปในโลกกว้าง เคยเหงาอยู่บ้าง ข้างขอบฟ้า
บางครั้งชโลมตัวเองบ้าง ฝนเกิดจากน้ำ ขวัญและฝันเกิดจากใจ

ใสใส บางส่วนที่สดใส ขวัญ ขวัญ บางครั้งเคยหล่นหาย เหมือนพ่ายความรู้สึกตัวเอง
กับคืนที่เข้ามาเยือน ฤาจะเลือนแม้ความทรงจำ ใช่คืนค่ำดั่งคำย้ำเตือน

ตะวันทอแสง...
ค่ำคืนแม้ยาวนาน แต่มันจะผ่านไป
เมื่อวานฟ้าสดใส วันนี้กลับหมองหม่น

ตะวัน... ทอแสง...
ให้เราตื่นจากการหลับไหล

ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่
ด้วยความหวัง ด้วยพลัง

ดับคลายทุกข์ในใจ ให้น้อยลงอีกวัน
อย่าให้ความทุกข์บีบคั้น ชีวิตจะมืดมัว

ตะวัน...ทอแสง...
ให้เราตื่นจากการหลับไหล

ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่ ด้วยความหวัง ด้วยพลัง
ใจต่อใจให้แสงสว่าง แห่งธรรมนำไป

ความสุขมี เพราะเราเข้าใจ
เรียนรู้ได้จากความทุกข์

ตะวันทอแสง... ให้เราตื่นจากการหลับไหล
ตะวันทอแสง... ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่
ตะวันทอแสง... ด้วยความหวัง ด้วยพลัง
ตะวันทอแสง...

ฟูมฟายอยู่ในความคิด กันเรื่องราวที่ผ่านไป
งมงายอยู่ในความหวัง ที่ยังมาไม่ถึง

กระวนกระวาย จะเป็นจะตาย เมื่อชีวิตถูกความคิดครอบงำ
บดบังจิตใจ ให้มัวหม่นคล้ำ ทำให้เราไม่อยู่กับความจริง

หยุดคิดด้วยการตื่นรู้กับความรู้สึก เคลื่อนไหวของร่างกาย
หยุดคิดด้วยการตื่นรู้กับการดักจับ ความคิดที่ผุดพราย

ด้วยความตั้งใจ ด้วยใจมั่นคง

บางทีอาจเป็นทางนี้ที่จะพาเราเปลี่ยนไป
ใจเรากลับผ่องใส ไม่ยึดติดสิ่งใด

ไม่มีเมื่อวาน ไม่มีพรุ่งนี้ ตอนนี้เดี๋ยวนี้คือความจริง
ไม่เติมไม่ตาม ไม่จำไม่คิด ปล่อยชีวิตให้อยู่กับความจริง... หยุดคิด

เด็กเด็ดดวงอาทิตย์มาโยนเล่น เป่าพระจันทร์ตกน้ำ
บอกเมฆาเมฆขาวที่ลอยเลื่อน เป็นเพื่อนเพื่อนสำลี
ฉีกกระดาษเสร็จแล้วเอามาต่อ บอกมังกรส่ายหัว
ขีดกำแพงฝาห้องเสียจนทั่ว เป็นช้างม้าสิงโต

โตเจ้าจะโตต้องเติบโตในไม่ช้า จินตนาการระวังหาย
เป็นผู้ใหญ่อยู่ในเหตุผลมากมาย ไร้ความฝันเพริดพรายดังเด็กน้อย

เขี่ยกระจุยคุ้ยของไม่ยอมหยุด เหนื่อยตามเก็บไม่ไหว
ดุหน่อยนึงหนูน้อยก็ร้องไห้ อ้อนความรักจากแม่ทุกที
อย่ากดนำบังคับให้เขียนอ่าน ป่านวัยเยาว์จะขาดผล็อย
โลกจะกลมเหมือนส้มรสอร่อย เลี้ยงวายร้ายตัวน้อยให้ดี

โลกจะกลมเหมือนส้มรสอร่อย เลี้ยงวายร้ายตัวน้อยให้ดี

จะกินอะไรไม่สน บินวนอยู่บนท้องฟ้า
มีเพียงเวลาอยู่เหนือทะเล
ด้วยความเร็ว แรง และสง่า ...

เจ้านางนวลปีกงาม ตัดแผ่นฟ้า
สาดดวงตา ทายท้า กระแสลม

* บิน…บินให้เร็วเท่าความคิด
บิน…จากกฏเกณฑ์ที่จำเจ

สติปัญญาเท่านั้นสมควรต่อการรับรู้
นางนวลบินดูอุทิศใจกาย มองฟ้างาม
ไกลและกระจ่าง

จากอารมณ์ติดอัตตา ไม่เดียงสา
เกิดปัญญา โจนาธานเจ้านางนวล

(ซ้ำ *)

ในเมืองที่กว้างใหญ่ มีคนมากมายเท่าไหร่
แอบทุกข์กาย แอบทุกข์ใจ

ซุกซ่อนความรู้สึกร้าวลึกไว้ในอารมณ์
หลบสังคม หลบซ่อนใคร ...

เอาความโง่เขลา ระบายออก ตัดพ้อความใฝ่ฝัน
กรอกน้ำจันท์ กอดน้ำใจ

ใครคิดถึงเธออยู่ เธอคิดถึงใครเล่า
จึงแบกเอา ความเศร้าไว้ในใจ

ทรงทรุดและซวนเซ หันเหระเนระนาด
สาแก่ใจ สาแก่ใจ

ออกไปเหยียบภูเขา ทะเลหมอก กรีดร้องก้องแผ่นฟ้า
ฟ้องดอกหญ้า ดาวและดิน

* บอกเล่าความทุกข์ ให้กับสายน้ำ
เธอเสียน้ำตา ให้ความรักได้

แต่ทางชีวิต ที่ใจใฝ่ฝัน นั้นมันสำคัญ
กว่าหยดน้ำตา

(ซ้ำ *)

จากวันถึงวัน ที่ผันแปรเปลี่ยน
นั่งมองแสงเทียน หรี่น้อยอ่อนแสง

สาดส่องให้ใจ หวั่นไหวเปลี่ยนแปลง
กุหลาบสีแดง………ของใครเหี่ยวเฉา

จากวันนั้นมา ดวงตาสวยผ่อง
ดูการจ้องมองคล้ายคำเอ่ยลา

ประกายแสงเทียน เวียนวับจับตา
เกิดเงาทาบทา บุปผาสีแดง

* อ่อนแสง แล้วเทียนเจ้าเอย
อย่าเย้ยคนที่เปลี่ยวเหงา

นั่นดาวราตรีรุมเร้า นั้นก็เงาคนที่จากไกล
อ่อนแสงแล้วใจข้าเอย ไม่เคยคิดสุดสัมพันธ์

ดอกไม้ราตรีคืนวัน ไม่มีใจ(ใคร) ใครไม่มี

(ซ้ำ * )

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ ผู้คนจะเป็นอย่างไร
เหน็ดเหนื่อยจากงาน ของวันวานได้พักผ่อน กันบ้างไหม ...

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ ผู้คนยังคงวุ่นวาย
เวียนว่ายอยู่บนทางเพื่อหาเก็บ หากิน

* ฉันอยากให้เขาทุกคน มีเวลาพูดถึงชีวิต
ฉันอยากให้เขาทุกคน มีเวลาพูดถึงความงาม
ฉันอยากให้เขาทุกคน มีเวลาพูดถึงโลกที่เขายืนอยู่ ในเช้าวันนี้

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ หนทางยังมีอีกไกล
ห่วงแต่ดวงใจ ของคนใด ถึงคราวจะสูญหาย

เช้าวันนี้ เช้าวันนี้ หันมองแลดูรอบกาย
เจอรอยยิ้มหัวใจใคร หล่น บนพื้นดิน

(ซ้ำ *)

เพลง ฝนแรก
ศิลปิน เอี้ยว ณ ปานนั้น
บทกวีจาก จิระนันท์ พิตรปรีชา
ขับร้อง วารุ วรภณ

ฝนแรกเดือนพฤษภา รินสายมาเป็นสีแดง
ฝนเหล็กอันรุนแรง ทะลวงร่างเลือดพร่างพราว

หลั่งนองท้องถนน เป็นสายชลอันขื่นคาว
แหลกร่วงกี่ดวงดาว และแหลกร้าวกี่ดวงใจ

* บาดแผลของแผ่นดิน มิรู้สิ้นเมื่อวันใด
อำนาจทมิฬใคร ทมึนฆ่าประชาชน

เลือดสู้จะสืบสาย ความตายจะปลุกคน
วิญญาณจะทานทน พิทักษ์เทิด ประชาธรรม

ฝนแรกแทรกดินหาย ฝากความหมายความทรงจำ
ฝากดินให้ชุ่มดำ เลี้ยงพืชกล้า ประชาธิปไตย

เจ้าพระยา เจ้าพระยา เจ้าพระยาเจ้าเอ๋ย
ปิงและวังไหลมา ยมและน่านไหลซ้ำ ย้ำถึงความยิ่งใหญ่

จันทร์โน้มแรง แม่น้ำไหว ไหลรับรู้เรื่องราวผู้คน
ดังมิ่งมิตรไมตรี มีในทุกแห่งหน ทุกๆ คนหลากหลาย

* แค่ใจคนเสียสูญ เราก็ต้องสูญเสีย แม่น้ำสายใหญ่
ใครพอมีความรัก แบ่งบ้างได้ไหม ละลายลงแม่น้ำ

น้ำระเหย ล่องลอย ล่องลอย อิงยอดดอยแนวไพร
น้ำทุกหยดล้วนมีความหมาย รวมเป็นแม่น้ำใหญ่

เจ้าพระยา เจ้าพระยา เจ้าพระยาเปลี่ยนสี
ผ่านมาหลายร้อยราตรี ข้ามคืนนี้เจ้าจะมีสีใด