ไป ไป ตามหนทางไกล ฝัน ฝัน ไม่เลยไปจนไกล แค่ใจความรู้สึกหยั่งถึง
กับใจที่คิดคำนึง ให้ถึงซึ่งความทรงจำ ใช้คืนค่ำดั่งคำย้ำเตือน

ตามสองข้างทางพฤกษาเป็นเพื่อน
เรไรเยี่ยมเยือน เจ้าเพื่อนเอ๋ย
อาจจะได้ฝันไกลหรือได้เพียงฝันเฟื่อง เป็นเรื่องของใจ ตัวเอง

แด่ดวงใจท่องไปในโลกกว้าง เคยเหงาอยู่บ้าง ข้างขอบฟ้า
บางครั้งชโลมตัวเองบ้าง ฝนเกิดจากน้ำ ขวัญและฝันเกิดจากใจ

ใสใส บางส่วนที่สดใส ขวัญ ขวัญ บางครั้งเคยหล่นหาย เหมือนพ่ายความรู้สึกตัวเอง
กับคืนที่เข้ามาเยือน ฤาจะเลือนแม้ความทรงจำ ใช่คืนค่ำดั่งคำย้ำเตือน

ตะวันทอแสง...
ค่ำคืนแม้ยาวนาน แต่มันจะผ่านไป
เมื่อวานฟ้าสดใส วันนี้กลับหมองหม่น

ตะวัน... ทอแสง...
ให้เราตื่นจากการหลับไหล

ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่
ด้วยความหวัง ด้วยพลัง

ดับคลายทุกข์ในใจ ให้น้อยลงอีกวัน
อย่าให้ความทุกข์บีบคั้น ชีวิตจะมืดมัว

ตะวัน...ทอแสง...
ให้เราตื่นจากการหลับไหล

ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่ ด้วยความหวัง ด้วยพลัง
ใจต่อใจให้แสงสว่าง แห่งธรรมนำไป

ความสุขมี เพราะเราเข้าใจ
เรียนรู้ได้จากความทุกข์

ตะวันทอแสง... ให้เราตื่นจากการหลับไหล
ตะวันทอแสง... ปลุกชีวิตให้เริ่มต้นใหม่
ตะวันทอแสง... ด้วยความหวัง ด้วยพลัง
ตะวันทอแสง...

หากคืนวันที่ผ่านพ้นมานั้นเป็นดั่งฝันร้าย
แหลกกระจายเราจะหวังใครนั้นมาแต่งเติม
ให้ร้ายนั้นคลาย...สลายคืนกลับดี

หากเรามีแรงอยู่ก็ไปคล้องใจดั่งคืนนั้น
อยู่รวมกันจนกว่าฟ้าสีทองทอประกาย
ยามอ่อนเพลียใจ...จะได้เพิ่มเติมทดแทน

* ให้ใจถึงใจ...ชีวิตถึงชีวิต...
ให้รักนำทางเราไป แม้ใจเปลี่ยวเหงา (*)

หากเวลากับความเป็นไปนั้นคอยจะรุมเร้า
ฉุดใจเราไปจากสัญญาที่มีต่อกัน
ทั้งและเธอ...ใครเผลอคอยตักเตือน

หากวันใดเธอเกิดพลั้งใจหลงไปกับฝันร้าย
จิตวิญญาณ ใจกับร่างกายไร้ความผูกพัน
เพียงกลับคืนมา...ดีร้ายเรายังมีกัน (*)

คำร้อง : คุณ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
ทำนอง : อาจารย์ ธนิสร์ ศรีกลิ่นดี

ตะวันส่องใสแดดฉายลงมาทาบทาทิวทุ่ง
แผ่วลมผ่านโรยเหมือนโปรยกลิ่นปรุงดอกฟางหอมลอย

ดอกหญ้าดาววับวาวทางเกลื่อนเหมือนดังหยาดพลอย
แตะนิดต้องน้อยราวมณีร่วงพรูพลัดพรายลงดิน

จะอยู่แดนไหนสุดฟ้าแสนไกลคนึงถึงถิ่น
ด้าวแดนแผ่นดินที่เราจากมาเนิ่นนานแสนนาน

ดอกหญ้างามงดงามดังก่อนหรือรอนร่วงราน
แดดร้อนดินแล้งลมระงมแผ้วพานบ้านนาป่าเขา

ทุ่มกายเทใจเข้าโหมแรงไฟหัวใจเร่งเร้า
ยิ่งสร้างยิ่งทำระกำหนักเบาดิ้นรนหนทาง

เจ้ามิ่งขวัญยิ่งวันยิ่งเดือนยิ่งเลือนยิ่งลาง
ทอดทิ้งทุ่งร้างวันและวัยผ่านเยือนเหมือนเดินทางไกล

ตะวันส่องแสงสาดแสงลงมาทาบทาทางใหม่
ร่วมจิตร่วมใจก้าวไปก้าวไปฝ่าภัยร้อยพัน

มิ่งขวัญเอ๋ยหัวใจเรามั่นเหมือนทานตะวัน
เฉิดแสงแรงฝันกลางระวีตะวันสีทองผ่องใส

คิดยังไง กับคำที่เอ่ยผ่านมา ให้คุณค่า กับความรู้สึกแค่ไหน
นั้นเป็นเรื่องจิตใจ รักและคอยห่วงใย แม้นไกล ให้ใจมั่นคง

ใช้เวลากับคำที่เอ่ย แค่ไหน หรือพูดไปเพียงได้อารมณ์ผ่อนคลาย
ไม่จริงจังอะไร แล้วจึงพูดออกไป ให้ใจหวั่นไหว ระรัว

เป็นพี่ เป็นน้อง เพื่อนพ้องและคู่ใจ ลมรักนำพาไป สดใสเบิกบาน
ฝากเป็น ความรัก ไร้เล่ห์มายาการ อ่อนหวาน ละมุน อบอุ่น เรื่อยไป

แล้วเข้าใจ กับคำว่ารักแค่ไหน เห็นสายใย ที่ธรรมชาติมอบมา
ใช่มองดูด้วยตา แล้วก็พูดออกมา โลกร้อยมารยาไม่มีวันจะเข้าใจ

ผูกดวงใจดวงน้อย เรียงร้อยเป็นสาย ในคืนฟ้าหม่น
ร้างห่างผู้คน บนหนทางเปลี่ยว เหลียวหาใครไม่มี

ร่วมแรงร่วมใจ เบิกฟ้าวันใหม่ ศรัทธาเสรี
แสงแห่งระวี เชิดชีวีสูงค่า ท้าทายอธรรม

แม้ยังยาวนาน อีกนาน และอีกนาน
มีเสียงเพลงขับขาน ขับขาน ด้วยจิตที่ร้าวราน จะฝ่าผองภัย

ผูกดวงใจด้วยใจ ดังรุ้งสดใส หลากสีทอกันมา
ย้ำความสัมพันธ์ มั่นในศรัทธา ก้าวมาร่วมกัน (*)

นั่งดูนับดาวลอยเกลื่อนเมื่อเยือนทะเล สุดจะคะเนเกณฑ์กะจำนวนของดาว
อาทิตย์งามมาจากไป ไกลที่เส้นทะเล ดาวเข้าคลุมเต็มฟ้า

อาจมีสักวันดาวเปล่ามาเยือนทะเล ถูกลมพัดเซซัดสาดกวาดดาวหายไป
ดาวลับฟ้าใครเปลี่ยนใจ ไกลแล้วไม่คืนกลับ เลือนลับลาไม่แล

* ก็เคยฟังคนมากมายแม้ตายก็ยังใฝ่หา แสงดาวแห่งศรัทธาจะพร่างพรายแสงให้คนทุกคน
ดาวที่จรจากฟ้าบอกอย่าหวังเลยน้ำคำคน อุดมการณ์วกวนตลอดเวลา

แต่คืนนี้ดาวเจ้ากลับมาเยือนทะเล ที่ลมซัดเซไม่อาจกวาดดาวหายไป
มีน้อยคนเหมือนกับดาว มีมากคนที่เศร้า มานับดาว...คนเดียว (ทะเล)
(ซ้ำ *)